Mythological Stories for Kids - Mahabharat

મહાભારતનુ યુદ્ધ ચાલી રહ્યુ હતુ.
શ્રીકૃષ્ણ અર્જુનના સારથિ હતા.

જેવુ અર્જુનનુ બાણ છૂટતુ, કર્ણનો રથ ઘણો જ પાછળ જતો રહેતો.

જ્યારે કર્ણનુ તીર છુટતુ તો અર્જુનનો રથ સાત પગલા પાછળ જતો રહેતો.

શ્રીકૃષ્ણ ભગવાને અર્જુનની પ્રસંશા  કરવાને બદલે દર વખતે કર્ણ માટે કહ્યુ," કેટલો વીરપુરુષ છે, આ કર્ણ.", જે અમારા રથ ને સાત પગલા પાછો પાડી દે છે.

અર્જુન ઘણો પરેશાન થયો.

અસમંજસની સ્થિતીમાં પુછી બેઠો," હે વાસુદેવ, આ પક્ષપાત કેમ? મારા પરાક્રમની આપ નોધ નથી લેતા અને આપણા રથ ને માત્ર સાત પગલા પાછળ ધકેલતા કર્ણ માટે આપ દરેક વખત વાહ-વાહ કરો છો?"

શ્રીકૃષ્ણ ભગવાન બોલ્યા: પાર્થ, તને ખબર નથી.....

"તારા રથ પર મહાવીર હનુમાનજી, અને હુ સ્વયં "વાસુદેવ કૃષ્ણ" બિરાજમાન છીએ." જો અમે બન્ને ન હોત તો તારા રથ નુ અત્યારે અસ્તિત્વ પણ ન હોત.

આ રથ ને સાત પગલા પણ પાછળ ધકેલવુ એ કર્ણના મહા બળવાન હોવાનો સંકેત છે.

અર્જુન આ સાભળીને પોતાની ક્ષુદ્રતા પર સંકોચ અનુભવવા લાગ્યો.

આ તથ્ય ને અર્જુન વિશેષ ત્યારે સમજ્યો, જ્યારે યુદ્ધ સમાપ્ત થયુ.

પ્રત્યેક દિવસે અર્જુન જ્યારે યુદ્ધ માથી પાછા ફરતા ત્યારે શ્રીકૃષ્ણ ભગવાન પહેલા રથ માથી ઉતરતા અને સારથિ ધર્મ હોવાથી અર્જુનને પછી ઉતારતા.

પણ યુદ્ધના છેલ્લા દિવસે રથમાથી ઉતરતા પહેલા ભગવાને કહ્યુ,"અર્જુન, તમે પહેલા રથ માથી ઉતરી ને દુર ઉભા રહો."

ભગવાન શ્રીકૃષ્ણ ના ઉતરતા જ રથ બળી ને ભસ્મ થઈ ગયો.

અર્જુન આશ્ચર્યચક્તિ થઈ ગયો.

ભગવાન શ્રીકૃષ્ણે કહ્યુ" પાર્થ, તારો રથ તો ક્યારનો યે બળી ને ભસ્મ થઈ ચૂક્યો હતો.

ભીષ્મ, કૃપાચાર્ય, દ્રોણાચાર્ય, અને કર્ણના દિવ્યાસ્ત્રોથી તે રથ નષ્ટ થઈ ચૂક્યો હતો, પણ માત્ર મારા સંકલ્પે એને યુદ્ધ સમાપ્તિ સુધી જિવીત રાખ્યો હતો."

પોતાની શ્રેષ્ઠતાના "મદ" માં ખોવાયેલ અર્જુનનુ અભિમાન ચકનાચૂર થઈ ગયુ.

પોતાનુ સર્વસ્વ ત્યાગીને તે ભગવાનના ચરણોમાં નતમસ્તક થઈ ગયો. અભિમાનનો ખોટો ભાર ઉતારીને હલકાપણ અનુભવતો હતો.

*ગીતા શ્રવણમાં આથી વિશેષ શુ ઉપદેશ હોઈ શકે કે," બધુ જ કર્તાહર્તા ભગવાન જ છે, આપણે તો ફક્ત કઠપુતળી જ છીએ."*

_*કાશ, આપણા અંદર નો અર્જુન આ સમજી જાય.*_

કારણ *"ધમંડ/અહંકાર"* તો *શિવજીના પરમ ભકત રાજા રાવણ*નો પણ *ના ચાલ્યો* તો આપણો તો કયાંથી ચાલશે.

*"ઘમંડ" હંમેશા જીવનમાં કષ્ટ જ આપે છે માટે ધમંડ/અહંકાર છોડો.*

जय श्री कृष्ण

Story of Story book

એક ખેતરના ખૂણા પર મકાન બનાવીને એક કુટુંબ રહેતું હતું. માં-બાપ, દાદાજી, તેમનો પૌત્ર. માં-બાપ રોજે મજુરી ઉપર નીકળી જતા, અને ઘરે દાદાજી અને દસ વરસનો પૌત્ર જ રહેતા. દાદાજી રોજે સવારે વહેલા ઉઠીને બારી પાસે મુકેલી ખુરશી પર બેસીને પુસ્તકો વાંચતા રહેતા.

એક દિવસ પૌત્રએ પૂછ્યું: “દાદા...હું તમારી જેમ જ બુક્સ વાંચવાનો પ્રયત્ન કરું છું, પણ હું તેમાં કઈ સમજતો નથી. અને હું જે કઈ પણ સમજુ છું એ એક-બે દિવસમાં ભૂલી જાઉં છું. ઘણીવાર તો બુક બંધ કરું ને પાછળ બધું ભુલાઈ જાય છે. તમે પણ બધું ભૂલી જાઓ છો. તો પછી પુસ્તકો અને કહાનીઓ વાંચવાનો મતલબ શું?”

દાદાજી હસ્યા, અને ઉભા થઈને રસોડામાં ગયા અને લોટ ચાળવાનો ગંદો હવાલો લઈને આવ્યા. પોતાના પૌત્રને કહ્યું: “આ હવાલો લે, અને બહાર ખેતરમાં જતા પાણીના ધોરીયા માંથી હવાલો ભરીને લેતો આવ. મારે આ હવાલામાં સમાય એટલું પાણી જોઈએ છે.”

દીકરાને જેમ કહેલું તેમ કર્યું, પરંતુ હવાલો ભરીને દોડતો દાદાજી પાસે આવ્યો એ પહેલા જ હવાલાના કાણાઓ માંથી બધું પાણી લીક થઇ ગયું. દાદાજી હસ્યા અને કહ્યું: “બીજી વાર ભરતો આવ, પરંતુ આ વખતે ઝડપથી દોડીને આવજે.” દીકરો બીજી વાર ગયો, પણ ફરીથી તે દાદાજી પાસે પહોંચે એ પહેલા હવાલો ખાલી હતો! હાંફતા-હાંફતા તેણે દાદાજીને કહ્યું કે આ હવાલામાં તો પાણી ભરીને લાવવું અશક્ય લાગે છે. હું એક ગ્લાસમાં કે લોટામાં ભરતો આવું.
પરંતુ દાદાજી કહે: “ના. મારે આ હવાલામાં સમાય એટલું પાણી જ પીવું છે! મને લાગે છે તું સરખી કોશિશ નથી કરી રહ્યો.” છોકરો ફરી બહાર ગયો, અને પૂરી ઝડપથી દોડતો આવ્યો, પણ હવાલો ફરી ખાલી જ હતો! થાકીને જમીન પર બેસીને દાદાજીને તેણે કહ્યું: “દાદા...કહું છું ને...આ નકામું છે. ના ચાલે.”

“ઓહ... તો તને લાગે છે કે આ નકામું કામ છે?” દાદાજીએ કહ્યું, “-તું એકવાર હવાલા સામે તો જો.”

છોકરાએ હવાલાને જોયો અને પહેલીવાર તેણે જોયું કે હવાલો બદલાઈ ગયો હતો. તે જુના ગંદા હવાલા માંથી ધોવાયેલો, ચોખ્ખો, ચળકતો હવાલો બની ગયો હતો. તેના દરેક મેલ ધોવાઇ ગયા હતા.

દાદાજીએ હસીને કહ્યું: “બેટા...જયારે તમે પુસ્તકો વાંચો ત્યારે આવું થાય છે. તું કદાચ બધું સમજે નહી, કે બધું યાદ ન રહે, પરંતુ જયારે તમે વાંચો, ત્યારે તમે બદલાતા હો છો. અંદર અને બહાર પણ. કોઈ પણ કહાની કે કોઈ સારી વાત તમને અંદરથી થોડા ધોઈ નાખે છે, અને તમારો મેલ દુર કરે છે.”

Story

માખણ મિસરી:
માખણ-મિસરી એ પુષ્ટિમાર્ગમાં શ્રી ઠાકોરજીને
ધરાવામાં છપ્પનભોગ સમાન છે. તે દરરોજ
શ્રી ઠાકોરજીને મંગલામાં ધરાવવું જોઈએ. માખણ
રૂપી હ્યદયમાં મિસરી રૂપી રસાત્મકતાનું મિલન
થાય છે તે દર્શાવે છે કે શ્રી ઠાકોરજી અને
યમુનાજીના રસ-રૂપી મિલનનો ભાવ છે.

સુકા મેવા-મિસરી:
સુકા મેવામાં કાજુ, દ્રાક્ષ, ખારેક અને કોપરા સાથે
મિસરી ધરાવવામાં આવે છે. કાજુ એ
ચંદ્રાવલીજીના ભાવથી ધર્યે છે.ખારેક
કુમારિકાના ભાવથી અને દ્રાક્ષ
ગોપીજનોના ભાવથી છે. કોપરું એ
વર્જ્ભાક્તોના ભાવથી છે. આમ
તેમાં પાંચમી વસ્તુ મિસરી પધરાવીએ છે તે
શ્રી યમુનાજીનાં ભાવની છે. શ્રી યમુનાજી નિર્ગુણ
અને રસાત્મક સ્વરૂપ છે તે
સ્વમીનીજીઓનો શ્રી ઠાકોરજી સાથે મિલન
કરાવી આપે છે. સુકા મેવાની મિસરી એ
ઝારીજીના ભાવ સ્વરૂપ પણ છે. જેની સુક્ષ્મ
સેવા હોય તેઓ ઝારીજી ન ભરતા હોય તો આ
મિસરી એ ઝારીજીનો ભાવ દર્શાવે છે.

કોઈક સમયે
ઝારીજીમાં જળની જગ્યાએ
મિસરી ભરવામાં આવે છે:
વૈષ્ણવ બહારગામ જતા હોય ત્યારે
ઝારીજીમાં જળની જગ્યાએ મિસરી ભરવામાં આવે
છે. તે સાક્ષાત યમુનાજીનો ભાવ છે અને
ઝરીજીના સંબંધથી તેમાં જળ સ્વરૂપનો ભાવ આવે
છે. તે શ્રી યમુનાજીનું આધિદૈવિક સ્વરૂપ છે.

પનાની મિસરી:
શ્રીઠાકોરજીને અખાત્રીજથી રથ-
યાત્રા સુધી પનો ધરાવવામાં આવે છે. આ
પનામાં સાકર, એલચી અને સહેજ બરાસ અને
તેની સાથે મિસરી પધરાવવામાં આવે છે.
ઘરની સેવામાં ઠાકોરજીને રાજભોગમાં પનો ધરાવાય
છે અને જેને આખા દિવસની (છ પોરની) સેવા હોય
તો તેણે ઉત્થાપનમાં પનો આવે.
પાનાની મિસરીમાં શીતળતા નો ગુણ રહેલો છે. જે
યમુનાજીનો ભાવ છે. હ્યદયની વિરહાત્મક ભાવને
તે શીતળતા આપે છે.

લીમડાની કૂપળ સાથેની મિસરી:
આ મિસરી સંવત્સરને દિવસે ધરાવવામાં આવે છે.
સંસારરૂપી કડવાસમાં યમુનાજીરૂપી મિસરીનો રસ
મેળવાય છે. જેથી સંસારની કડવાસમાં પણ
ભગવદ્દ નામ લઈ શકાય છે. આ મિસરી એટલે કે
શ્રી યમુનાજી આપણને શ્રી ઠાકોરજીની સન્મુખ
લઈ જાય છે.આમ
શ્રી યમુનાજીના ભાવની મિસરી દર્શાવે છે કે
કડવાસમાં પણ મીઠાશ રહેલી છે.

શ્રીયમુનાજીને મિસરી ભોગ:
વૈષ્ણેવો વ્રજભૂમિમાં ઠકુરાણી ઘાટ પર યમુનાજીને
મિસરીનો ભોગ ધરાવે છે. તેનો ભાવ છે કે
શ્રી વસુદેવજી જ્યારે મથુરાથી શ્રી ઠાકોરજીને લઈને
શ્રી યમુનાજીમાંથી પસાર થઈ ગોકુલ
પધરાવવા જતા હતાં ત્યારે શ્રી યમુનાજીએ
તરંગો રૂપી હસ્ત-કમલ
દ્વારા શ્રી ઠાકોરજીના ચરણ-કમળમાંથી જે રસાત્મક
સ્વરૂપ લઈ પોતાની નિકુંજમાં પધરાવ્યું હતું. તે
ભાવથી શ્રી ઠકરાણી ઘાટ પર આજે પણ
વૈષ્ણવો મિસરીનો ભોગ ધારે છે.

જ્યારે ગ્રહણ હોય ત્યારે:
ઘરના (પોતાનાં સેવ્ય-સ્વરૂપ) શ્રી ઠાકોરજીને
ધરવા માટે ઝારીજીમાં મિસરી પધરાવવામાં આવે છે.
તે સાક્ષાત શ્રી યમુનાજીનું આધિદૈવિક સ્વરૂપ છે.
માટે ગ્રહણ સમયે
ઝારીજીમાં મિસરી પધરાવવામાં આવે છે.

story of the day

5 મિત્ર હતા 

એમાંથી  1   બ્રાહ્મણ 

હતો  5

બીજા 4 મા 

1. સિંધી 

2. મુસ્લીમ 

3. ઈસાઈ  

4. સરદાર  

ચારે મિત્રો   બ્રાહ્મણ   જાતિ પર મજાક કરતા હતા 

અને હસતા હતા 

 બ્રાહ્મણ  ચૂપચાપ શાન્તિ થી 

સાંભળતો હતો,

બીજા દિવસે  બ્રાહ્મણ  યે 

ચારેય ને એક  એક  રૂપિયો આપ્યો  અને કીધું કે તમે આ 

રૂપિયો એવા ભીખારી   ને આપજો જે

  બ્રાહ્મણ  હોય,

6. મહિના પછી  4. મિત્રો પાછા 

આવીયા અને 

  બ્રાહ્મણ 

મિત્ર ને  4.રૂપિયા  પાછા આપિયા 

અને બોલ્યા કે 

120. કરોડ ભારત ની આબાદી મા અમને 1.પણ  બ્રાહ્મણ 

ભીખારી ના મળ્યો

દિમાગ. 

મેહેનત. 

લગન.  

ઈમાનદારી  અને  સચ્ચાઈ 

આજ છે    બ્રાહ્મણ  ની શાન 

ઍટલે  ગર્વ થી કહો 

સહુથી  બેસ્ટ   બ્રાહ્મણ 

મિત્રતા કરોતો   બ્રાહ્મણ  ની 

અને જીવો જિંદગી શાનથી,

 બ્રાહ્મણ  ની મિત્રતા અને 

3 શેર 3 ની સવારી કાય  બાળકો 

ની રમત નથી,

 બ્રાહ્મણ  ની વાણી અને  બંદૂક થી નીકળી ગોળી હમેશા પાવર ફુલ 

હોય છે,

જય પરશુરામ

ONE BEDROOM FLAT...((Very interesting))

ONE BEDROOM FLAT...





WRITTEN BY AN INDIAN SOFTWARE ENGINEER..
A
Bitter Reality

As the dream of most parents I had acquired a degree in
Software Engineering and joined a company based in USA, the
land of braves and opportunity. When I arrived in the USA, it
was as if a dream had come true.


Here at last I was in the place where I want to be. I decided I
would be staying in this country for about Five years in which
time I would have earned enough money to settle down in India.

My father was a government employee and after his retirement,
the only asset he could acquire was a decent one bedroom flat.


I wanted to do some thing more than him. I started feeling
homesick and lonely as the time passed. I used to call home and
speak to my parents every week using cheap international phone
cards. Two years passed, two years of Burgers at McDonald's and
pizzas and discos and 2 years watching the foreign exchange
rate getting happy whenever the Rupee value went down.

Finally I decided to get married. Told my parents that I have
only 10 days of holidays and everything must be done within
these 10 days. I got my ticket booked in the cheapest flight.
Was jubilant and was actually enjoying hopping for gifts for
all my friends back home. If I miss anyone then there will be
talks. After reaching home I spent home one week going through
all the photographs of girls and as the time was getting
shorter I was forced to select one candidate.


In-laws told me, to my surprise, that I would have to get
married in 2-3 days, as I will not get anymore holidays. After
the marriage, it was time to return to USA, after giving some
money to my parents and telling the neighbors to look after
them, we returned to USA.


My wife enjoyed this country for about two months and then she
started feeling lonely. The frequency of calling India
increased to twice in a week sometimes 3 times a week. Our
savings started diminishing.

After two more years we started to
have kids. Two lovely kids, a boy and a girl, were gifted to us
by the almighty. Every time I spoke to my parents, they asked
me to come to India so that they can see their grand-children.


Every year I decide to go to India… But part work part
monetary conditions prevented it. Years went by and visiting
India was a distant dream. Then suddenly one day I got a
message that my parents were seriously sick. I tried but I
couldn't get any holidays and thus could not go to India ... The
next message I got was my parents had passed away and as there
was no one to do the last rights the society members had done
whatever they could. I was depressed. My parents had passed
away without seeing their grand children.


After couple more years passed away, much to my children's
dislike and my wife's joy we returned to India to settle down.
I started to look for a suitable property, but to my dismay my
savings were short and the property prices had gone up during
all these years. I had to return to the USA...


My wife refused to come back with me and my children refused to
stay in India... My 2 children and I returned to USA after
promising my wife I would be back for good after two years.

Time passed by, my daughter decided to get married to an
American and my son was happy living in USA... I decided that
had enough and wound-up every thing and returned to India... I
had just enough money to buy a decent 02 bedroom flat in a
well-developed locality.


Now I am 60 years old and the only time I go out of the flat is
for the routine visit to the nearby temple. My faithful wife
has also left me and gone to the holy abode.

Sometimes

I wondered was it worth all this?

My father, even after staying in India,

Had a house to his name and I too have
the same nothing more.

I lost my parents and children for just ONE EXTRA BEDROOM.

Looking out from the window I see a lot of children dancing.
This damned cable TV has spoiled our new generation and these
children are losing their values and culture because of it. I
get occasional cards from my children asking I am alright. Well
at least they remember me.


Now perhaps after I die it will be the neighbors again who will
be performing my last rights, God Bless them.

But the question
still
remains 'was all this worth it?'

I am still searching for an answer...... ......... ..!!!

START THINKING

IS IT JUST FOR ONE EXTRA BEDROOM???

LIFE IS BEYOND THIS …..DON'T JUST LEAVE YOUR LIFE ……..
START LIVING IT …….
LIVE IT AS YOU WANT IT TO BE …….

Trust your Friend

A story on some matter,

Once I had to walk on a rope bridge. It was very high, I was scared.
I saw my friend on the other side and called him out for help.
But there was no reply. I somehow managed and crossed the bridge.
Then I was shocked to see my friend holding the end of the broken bridge..., Sometimes we think why our friend is quite when we call for help.
He may not help you in crossing the bridge.........
But he might be holding the broken bridge for you...
Just trust your friends in every situations,
Bcoz they are your real asset.

One Dollar!!!!

One Dollar!!!!
It was a chilly winter morning in New York City. Temperature dropped down to almost -11 degree C. Wind was blowing heavily as if the city was facing tornado. I finished my job early; came out from the school and started running in the direction of subway station of 116th street to catch the train, it is two blocks away from the school. The 116th street is one of the areas of Harlem where there is a large number of poor African American people lives and where I am doing my part time job in one school. In other words if you want to see what is poverty in a prosperous country like America, one should visit this area. You will find many homeless people carrying luggage in their hands, searching for food and shelter either side of the street. You can always find long queue near food bank, people standing in a queue with helplessness on their faces.

Oh God! How can I forget my woolen cap and winter gloves on a day like this? Chilly wind was entering my ears. I was trying to hide my hands into the pockets of my thick jacket and pulling my shoulders up, my face was helpless. I was not able to even walk properly on the footpath. I wanted to reach the station as soon as possible as I was not able to withstand that freezing wind blowing directly on my face. I couldn’t run because surface was slippery due to heavy snowfall in late night. I passed two blocks and finally reached the station, felt a sigh of relief. It took me about 15 minutes to reach to the station, 7 more minutes than normal day. Of course Subway station was underground so it was little bit warmer and you can be protected from wind. I rubbed my shoes’ soles on the steps of the station to remove snow from it. I was too tired and wanted to drink something, generally people prefer to have hot coffee in this disgusting cold but I hate coffee, I was looking for a soda machine. Normally I avoid drinking or eating at the station. Station was relatively small than other subway stations of NYC. I checked each and every corner of the station; finally found one vending machine for soda. I inserted my hand into my pockets to find change of $1. Damn it! I didn’t have any change and started feeling very low. I was having 20 $ bill but was not having enough change. My $ 20 was useless at that time as machine was not accepting $20 bill. I said to myself “Man! I need only 1 not 20” Almost six feet tall African American old man was watching me from a corner having white beard. He was looking like homeless, wearing white jacket which was very dirty, looking like it had not been washed since many years. He felt that I wanted to have something from machine and because of not having sufficient money I was not able to get what I wanted.

He came to me and said “hay young man you need anything??” I moved back only to see his horrible face because of fear that he might rob me. (As robbing is very common in this area) Again he said” My son, don’t be afraid of me, I came to help you out. You look very much tired. You drink something and charge yourself. It seems you wanted soda and you don’t have enough money. Do you need?” “No, thank you sir. I …I…don’t need anything. I have 20 bucks but don’t have change “ I said with a panicked voice, as I was still afraid of him because of his appearance.

“Don’t worry my son, take this one dollar and take out what you want.” I was really shocked and surprised, one homeless who didn’t know me or I didn’t know him was offering me money to have something!! I was really stunned, I said “No man, I can’t accept this money, this is yours, and you will not have money after giving it to me” .He said “Don’t worry my friend, I still have 1 dollar left with me”!!!

I didn’t take money from him, but that incident shook me a lot. That night I was not able to sleep!!! One dollar was everything for him. One Dollar was one time of meal to him, One Dollar was tasty hot dog for him, and One dollar was hot coffee for him in this chilly winter day!!!

Train of thoughts ran whole night in my mind, why that homeless old man came to help me?? Why he wanted to give me one dollar?? I got only one answer for all my questions; it was only humanity and nothing else; which has broken all the barriers in this materialistic world.